Op deze Wereldzeedag sluit de beroemde oceanografe en natuurbeschermster Sylvia Earle zich aan bij andere wereldleiders, zoals paus Franciscus en Jane Goodall, om steun te betuigen aan de erkenning van „ecocide” als internationaal misdrijf, zoals bepleit door de wereldwijde ngo Stop Ecocide International.

Onder ecocide wordt in brede zin verstaan: de grootschalige aantasting en vernietiging van ecosystemen, met als gevolg ernstige en wijdverspreide of langdurige schade aan het natuurlijke milieu.

Van niet-duurzame visserijpraktijken tot vervuiling door chemicaliën en plastic en diepzeemijnbouw: de oceaan draagt de zwaarste last van deze schade.

Earle weet maar al te goed hoezeer dit probleem over het hoofd wordt gezien, aangezien hij als baanbrekend oceanograaf, ontdekkingsreiziger en pleitbezorger al decennialang getuige is van de daadwerkelijke gevolgen van de achteruitgang van de oceanen.

“We moeten de oceaan beschermen alsof ons leven ervan afhangt, want dat is ook zo!” zei Sylvia gisteren tijdens een informeel gesprek bij het haardvuur met als titel “De oceaan beschermen via het strafrecht” in de Explorer’s Club in New York.

Tijdens het evenement stond „Ocean for Ecocide Law“ centraal, het nieuwste initiatief in een reeks internationale netwerken die worden gecoördineerd door Stop Ecocide International, een internationale ngo die samenwerkt met politici, diplomaten, juristen en invloedrijke personen uit alle sectoren van het maatschappelijk middenveld, met als doel ecocide als vijfde misdrijf op te nemen in de lijst van het Statuut van Rome van het Internationaal Strafhof, naast genocide en misdaden tegen de menselijkheid.

Stop Ecocide International heeft een wereldwijde beweging op gang gebracht rond de noodzaak om mensen, bedrijven en overheden verantwoordelijk te houden voor hun destructieve milieupraktijken, vanuit het besef dat de oceaan een integraal onderdeel van de natuur is en prioriteit moet krijgen en beschermd moet worden.

“Als je de natuur vernietigt, vernietig je ook ons,” zei Sylvia. “Ecocide is, zo je wilt, peoplecide. Het heeft ons veel tijd gekost om te ontdekken wat we nu weten en deze verbanden te leggen. Onze welvaart en ons succes als soort zijn te danken aan de exploitatie van de natuur. Maar het is duidelijk dat er grenzen zijn aan hoe ver je kunt gaan.”

“We moeten ons aanpassen aan de realiteit van de 21e eeuw en aan hoe de aarde er vandaag de dag uitziet. Zouden we, nu we dit weten, niet juist de systemen willen beschermen die ons in leven houden? Zelfs zonder wetten kunnen we ons gedrag aanpassen. Maar we hebben de wetten nodig om slecht gedrag aan te pakken, want er is maar een klein aantal mensen nodig om voor iedereen veel problemen te veroorzaken.”

De open brief van Stop Ecocide International over de oceanen heeft al 1500 handtekeningen verzameld, waaronder die van diverse gerenommeerde non-profitorganisaties op het gebied van de oceanen, zoals Sea Legacy, KYMA Sea Conservation & Research, de Rob Stewart Sharkwater Foundation en The Ocean Foundation, en vooraanstaande figuren op het gebied van de oceanen zoals Cristina “Mitty” Mittermeier, Farah Obaidullah en kapitein Alex Cornelissen, die allemaal oproepen tot de bescherming van onze oceanen via het strafrecht.

"Om ons voortbestaan veilig te stellen, moeten we onze oceanen op grote schaal beschermen", aldus Cindy Forde, auteur en oprichtster van het milieueducatieplatform Planetari.

Jojo Mehta, medeoprichter en uitvoerend directeur van Stop Ecocide International, zei : "We zijn ontzettend blij dat we in ons nieuwe netwerk 'Ocean for Ecocide Law' mogen samenwerken met enkele van ’s werelds meest effectieve en gerenommeerde organisaties op het gebied van mariene natuurbescherming. Het gaat hier niet om bestraffing, maar om preventie. Het gaat erom individuen, organisaties en landen te verenigen in hun gezamenlijke vastberadenheid om internationale wettelijke kaders in te voeren die het gevaarlijkste gedrag afschrikken en het leven beschermen. Samen kunnen we de kracht van het internationaal recht aanwenden om de oceaan te beschermen, het grootste – en vaak het minst gewaardeerde – levensondersteunende systeem van onze planeet.”